Así gastan os cartos no Imperio Pequeno: panos personalizados para tod@s xa!

Edición: reduzo tamaño de foto para unha mellor visualización.

Así gastan os cartos no Imperio Pequeno: panos personalizados para tod@s xa!

Edición: reduzo tamaño de foto para unha mellor visualización.
Tempo xa nunca tiven moito… máis culpa miña que dos demais, iso non o vou a negar, pero sempre pensei neste blogue como unha maneira de darlle un descansiño ás neuronas e como un exercicio de expresar o primeiro que me viñera á cabeza -non estrañe logo a ninguén que as veces teña por aquí colgadas bobadas e menudencias varias-.
Pero é que resulta que me din conta de que estou un pouco cheo de manter isto por obrigación. Iso ten ocorrido varias veces nos últimos meses… e é estraño: queres escribir. E non podes. Queres dicir o que sintes, e non sabes plasmalo en frases que non fan máis que ir perdendo sentido a medida que as les. E escribes calquera idiotez. E dis: para que? Para actualizar. Pero non aporto nada. Pero actualizo. E non sei cara onde vou.
.
.
.
Quero dicir con isto que me vou repensar o funcionamento desta cousa chamada caderno/blogue/brainstorming, a ver se podo reencontrarme coa esencia do que quería contar cando inaugurei isto.
Mentres tanto, e por se acaso a reflexión se estende temporalmente máis do que eu pensaba, podédesme encontrar no blogue decibels de ràdios veïnes, que, agora mesmo, me ilusiona bastante. Veremos en que acaba todo.
Hao
Aproveitando a clase de fotografía: hoxe, nocións básicas para facer una fotomontaxe.

(Tarántula – El mítico culo)
- “Uy, aquí se ha caído un paquete de rositas (4)… Voy a limpiarlo.”
- “Mujer, ¡que eso de rositas ya no lo dice nadie!”
Son as dez da noite, en Misahuallí, ás portas da Amazonía ecuatoriana. Noite pechada (o sol ponse ás seis, mesmo no mes de setembro), de moita calor e de son de insectos.
Buscamos aos famosos monos capuchinos que adoitan a roldar a praza do pobo en busca de alimentos. Non saberiamos ata máis tarde que a súa hora de xantar é pola mañá, de tal maneira que a nosa procura había ser infrutuosa.
Pero, entre mosquito e mosquito, entre grilo e grilo, atopamos algo mellor. A un lado da praza escoitamos voces. Baixo as altísimas árbores, una furgoneta Volkswagen Camper de cor branca aparcara. Ao seu lado, o que parece ser un grupo de amigos, falando e desempaquetando maletas, latas de comida, sacos de durmir… Achegámonos.
“Hola”
“Hola, ¿qué tal?”
“Teníamos curiosidad por saber si la furgoneta era vuestra…”
“Sí, es de ellos dos.”
“Es preciosa… supongo que estáis de viaje por aquí, ¿no?”
“Sí, estamos viajando ahora mismo por Ecuador… ya hemos visitado Argentina, Uruguay, Bolivia… Queremos cruzar todo el continente, de abajo a arriba.”
“¡Hostia, qué guay! ¿Pero cuanto tiempo lleváis haciendo esto?”
“Ella y yo llevamos ya seis meses… los demás se han ido incorporando sobre la marcha.”
“¿Pero os conocíais de antes?”
“Sí, somos amigos, lo que pasa es que nosotros cuatro somos argentinos; él, uruguayo; y él italiano.”
“Flipa… ¿sabéis que estáis cumpliendo el sueño de muchísima gente, no?”
(…)
“Pues muchísima suerte en el viaje… disfrutadlo, a ver si nosotros lo podemos hacer alguna vez en la vida…”
(Sorrisos mutuos)

Foto: M.C.
“Seguro que sí… ¡nos vemos!”