Estas semanas fóste-lo máis ca nunca. O tempo, cando se vive en ti, detense ou circula demasiado rápido, nunca acada a velocidade axeitada. Os que en ti habitamos quedamos maxicamente detidos pola desidia, pola contemplación, mais tamén pola túa sinceridade.
Cheguei a sentir por aí que estás morta. Coido que non, que estás a esperar un impulso, e, mentres tanto, gáñaste a vida como podes, moitas veces, como algúns din, sendo unha puta. E quérote dicir una cousa: benvido sexa calquera oficio que nos poña en marcha, que nos poida axudar a recuperarte, e a facernos sentir que, se aínda nos devoras, é porque estás viva, é porque nós tamén o estamos.
Tempo xa nunca tiven moito… máis culpa miña que dos demais, iso non o vou a negar, pero sempre pensei neste blogue como unha maneira de darlle un descansiño ás neuronas e como un exercicio de expresar o primeiro que me viñera á cabeza -non estrañe logo a ninguén que as veces teña por aquí colgadas bobadas e menudencias varias-.
Pero é que resulta que me din conta de que estou un pouco cheo de manter isto por obrigación. Iso ten ocorrido varias veces nos últimos meses… e é estraño: queres escribir. E non podes. Queres dicir o que sintes, e non sabes plasmalo en frases que non fan máis que ir perdendo sentido a medida que as les. E escribes calquera idiotez. E dis: para que? Para actualizar. Pero non aporto nada. Pero actualizo. E non sei cara onde vou.
.
.
.
Quero dicir con isto que me vou repensar o funcionamento desta cousa chamada caderno/blogue/brainstorming, a ver se podo reencontrarme coa esencia do que quería contar cando inaugurei isto.
Mentres tanto, e por se acaso a reflexión se estende temporalmente máis do que eu pensaba, podédesme encontrar no blogue decibels de ràdios veïnes, que, agora mesmo, me ilusiona bastante. Veremos en que acaba todo.