Estas semanas fóste-lo máis ca nunca. O tempo, cando se vive en ti, detense ou circula demasiado rápido, nunca acada a velocidade axeitada. Os que en ti habitamos quedamos maxicamente detidos pola desidia, pola contemplación, mais tamén pola túa sinceridade.
Cheguei a sentir por aí que estás morta. Coido que non, que estás a esperar un impulso, e, mentres tanto, gáñaste a vida como podes, moitas veces, como algúns din, sendo unha puta. E quérote dicir una cousa: benvido sexa calquera oficio que nos poña en marcha, que nos poida axudar a recuperarte, e a facernos sentir que, se aínda nos devoras, é porque estás viva, é porque nós tamén o estamos.
Tempo xa nunca tiven moito… máis culpa miña que dos demais, iso non o vou a negar, pero sempre pensei neste blogue como unha maneira de darlle un descansiño ás neuronas e como un exercicio de expresar o primeiro que me viñera á cabeza -non estrañe logo a ninguén que as veces teña por aquí colgadas bobadas e menudencias varias-.
Pero é que resulta que me din conta de que estou un pouco cheo de manter isto por obrigación. Iso ten ocorrido varias veces nos últimos meses… e é estraño: queres escribir. E non podes. Queres dicir o que sintes, e non sabes plasmalo en frases que non fan máis que ir perdendo sentido a medida que as les. E escribes calquera idiotez. E dis: para que? Para actualizar. Pero non aporto nada. Pero actualizo. E non sei cara onde vou.
.
.
.
Quero dicir con isto que me vou repensar o funcionamento desta cousa chamada caderno/blogue/brainstorming, a ver se podo reencontrarme coa esencia do que quería contar cando inaugurei isto.
Mentres tanto, e por se acaso a reflexión se estende temporalmente máis do que eu pensaba, podédesme encontrar no blogue decibels de ràdios veïnes, que, agora mesmo, me ilusiona bastante. Veremos en que acaba todo.
Estas semanas fóste-lo máis ca nunca. O tempo, cando se vive en ti, detense ou circula demasiado rápido, nunca acada a velocidade axeitada. Os que en ti habitamos quedamos maxicamente detidos pola desidia, pola contemplación, mais tamén pola túa sinceridade.
